چربی داخلی بدن در بروز بیماری های قلبی عروقی و دیابت بسیار مهم است

6 اوت 2019 – بر اساس بیانیه ی اخیر منتشر شده درThe Lancet Diabetes & Endocrinology  محققان چندین سازمان بین المللی نتیجه گیری کردند که تجمع چربی اضافی در بخشهای داخلی بدن یک عامل اصلی در ایجاد بیماری های قلبی عروقی (CVD) و دیابت نوع 2(T2D) است.

کارشناسان انجمن بین المللی آترواسکلروز و انجمن بین المللی خطرات قلبی و متابولیکی، از جمله پروفسورBruce Griffin  از دانشگاه Surrey، نقش چربی احشایی و تجمع چربی در خارج از مناطق اصلی(اکتوپیک)، را در پاتوفیزیولوژی بیماریهای قلبی و متابولیکی مورد بررسی قرار دادند و توصیه های عملی برای سنجش بالینی این نوع چربی ها در بدن را بازنگری کردند.

تجمع چربی در بخشهای داخلی بدن که اعضای حیاتی ما را احاطه می کند و به عنوان چربی احشایی یا داخل شکمی شناخته می شود، می تواند میزان چربی ذخیره شده در داخل کبد، قلب و لوزالمعده و در عضله اسکلتی (چربی نابجا یا ectopic) را افزایش دهد. چربی احشایی و نابجا بیش از حد بر روی متابولیسم ما تأثیر می گذارد و می تواند منجر به ایجاد بیماری های قلبی عروقی و دیابت نوع 2 شود. اندازه گیری چربی احشایی و اکتوپیک(چربی که در محلی خارج از محل واقعی تجمع چربی ذخیره می شود) می تواند باعث بهبود پیش بینی، درمان و پیشگیری از این بیماری ها شود.

با این وجود، یافتن مکان تجمع این نوع از چربی ها و اندازه گیری آنها بدون استفاده از فن آوری های پیشرفته مانند اسکن توموگرافی کامپیوتری( CT) یا تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) دشوار است. از شاخص توده بدنی (BMI) برای اندازه گیری چربی بدن و طبقه بندی شدت چاقی استفاده می شود اما BMI در مورد میزان چربی احشایی یا اکتوپیک هیچ گونه اطلاعاتی را ارائه نمی دهد. با وجود این، آموزش های بهداشت عمومی و کمپین های بالینی برای کاهش چاقی و بیماریهای مرتبط با آن هنوز هم بر اندازه گیری BMI تأکید می کنند، درحالیکه مشخص شده است که خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و دیابت نوع 2 در افرادی با BMI یکسان، متفاوت است.

متخصصان بر لزوم ایجاد ابزارهای ساده و قابل استفاده ی بالینی برای اندازه گیری چربی احشایی که نشانگر چربی اکتوپیک است، تاکید کردند. این ابزارها شامل اندازه گیری مستقیم دور کمر به عنوان یک نشانگر جایگزین برای میزان چربی احشایی در شکم و ترکیب این معیار با اندازه گیری میزان افزایش چربی خون (تری گلیسیرید پلاسما) بمنظور بدست آوردن معیاری است که به عنوان " 'hypertriglyceridemic waist" شناخته می شود. با این حال، محققان نتیجه گیری نمودند که در نهایت ما به روش های مبتنی بر تصویربرداری برای اندازه گیری دقیق و کاهش این نوع خاص از چربیها، برای مقابله با رشد اپیدمی چاقی و CVD وT2D مرتبط با چاقی، نیاز خواهیم داشت.

پرفسور بروس گریفین، استاد متابولیسم تغذیه ای در دانشگاه Surrey، اظهار داشت: شیوع بالای بیماری های قلبی عروقی و دیابت مرتبط با چاقی تا حد زیادی به تجمع چربی های احشایی و اکتوپیک مربوط می شود، اگر رژیمهای غذایی و راهکارهای تغییر شیوه ی زندگی، در کاهش خطر ابتلا به بیماری های مربوط به چاقی موثر باشند، باید شناسایی و درمان چاقی احشایی به عنوان یک هدف درمانی، بصورت اختصاصی تر انجام شود.

پروفسورYuji Matsuzawa  از دانشگاه اوزاکا گفت: این یک بیانیه ی اصلی است که به پزشکان تأکید می کند برای مدیریت خطر آترواسکلروز و بیماری های قلبی و عروقی به اقداماتی ورای مدیریت کلسترول LDL نیاز داریم. در واقع ، بسیاری از بیماران تحت درمان با استاتین، -داروهای مؤثر برای کاهش سطح کلسترول LDL-، به دلیل چاقی احشایی خود در معرض خطر CVD قرار می گیرند.

پروفسورJean-Pierre Després  از دانشگاه Laval افزود: با وجود 30 سال تحقیق در مورد این موضوع، چاقی احشایی اغلب در عمل بالینی به درستی ارزیابی نمی شود، زیرا اکثر پزشکان هنوز به BMI برای ارزیابی خطر اضافه وزن و چاقی در بیماران خود تکیه دارند. ما امیدواریم که این بیانیه ی اجماعی مهم که بیانگر موضع گیری انجمنهای بین المللی است مقامات بهداشتی را در کشورهای مختلف ترغیب کند تا پیامها و اقدامات خود را با شواهد علمی موجود درباره ی خطر چاقی احشایی هم راستا کنند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2019-08-internal-body-fat-significant-cardiovascular.html